Skip to main content

Τους βλέπουμε –ή μάλλον θα έπρεπε να τους βλέπουμε– σε όλες τις παραλίες και τις πισίνες, ντυμένους στα κόκκινα, έτοιμους να μας δώσουν το φιλί της ζωής, αχρείαστο να ’ναι. Στις παραλίες της χώρας μας οι ναυαγοσώστες, δυστυχώς, δεν είναι αρκετοί. Από 3.500 που θα έπρεπε, υπάρχουν μόνο 500. Σκέψου λίγο… μήπως εσύ θα μπορούσες να γίνεις ο επόμενος;

«Δεν χρειάζεται να έχεις ούτε προσόντα “Baywatch” ούτε κορμάρα ούτε να είσαι πρωταθλητής κολύμβησης για να γίνεις ναυαγοσώστης. Αρκεί να ξέρεις απλή κολύμβηση, ν’ αγαπάς το νερό, τη θάλασσα και να θέλεις να προσφέρεις στο συνάνθρωπο». Μ’ αυτά τα απλά λόγια ο Νικόλαος Γιοβανίδης, διευθυντής της Ελληνικής Ναυαγοσωστικής Ακαδημίας, καταρρίπτει κάθε καλιφορνέζικο στερεότυπο τύπου Πάμελα Άντερσον και Μιτς Μπιουκάναν από το “Baywatch”. Ναυαγοσώστες υπάρχουν σε όλες τις παραλίες με εισιτήριο εισόδου, αλλά και στον Άλιμο, τη Βάρκιζα, τη Βουλιαγμένη. Μεγάλη ανάγκη για να «επανδρωθούν» υπάρχει σε παραλίες όπως του Μαραθώνα, του Πειραιά και της Λούτσας.

«Οι ναυαγοσώστες απορροφούνται αμέσως σε θέσεις εργασίας, καθώς υπάρχει τεράστια έλλειψη. Κάθε οργανωμένη και πολυσύχναστη παραλία και πισίνα θα έπρεπε κανονικά να έχει ναυαγοσώστη και υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα, ενώ απαιτούνται 3.500-4.000, υπάρχουν μόλις 500. Είναι μια δουλειά που δεν τη γνωρίζουν ή δεν τη σκέφτονται οι νέοι, ενώ οι συνθήκες και οι ευκαιρίες είναι πολύ καλές» εξηγεί ο διευθυντής. Αν και είναι μια εποχιακή εργασία, οι αποδοχές είναι υψηλές, ξεκινώντας από € 1.000 το μήνα, ενώ το χειμώνα μπορεί κανείς ν’ απασχοληθεί σε κλειστές πισίνες, κολυμβητήρια κ.ά. Λοιπόν;

Η ιστορία της ναυαγοσώστριας Τζένης Κατσαρού είναι σαν αυτές που βλέπουμε στις ταινίες: δυο αδέρφια παίζουν στη θάλασσα όταν ένα δυνατό κύμα τα χτυπάει. Το 12χρονο κοριτσάκι βρίσκεται στον πάτο, σχεδόν πνιγμένο. Σώζεται, και μετά από χρόνια και τεράστια προσπάθεια να ξεπεράσει το φόβο της για το νερό, γίνεται επιτυχημένη ναυαγοσώστρια, σώζει ζωές και βραβεύεται με Αριστείο Δράσης. Κι έζησαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα…

«Οι συγκυρίες μ’ έφεραν ν’ ασχοληθώ με τη ναυαγοσωστική. Μετά τα 4 χρόνια που προσπαθούσα να ξεπεράσω το φόβο μου με το νερό, κατάλαβα πως αυτό έπρεπε να κάνω, να βοηθάω τον κόσμο στη θάλασσα» μου λέει η Τζένη. Τώρα, στα 30 της χρόνια και μετά από χρόνια σε παραλίες και πολλές διασώσεις, βρίσκεται στο τμήμα της Ε.Ν.ΑΚ. που ασχολείται με την εκμάθηση κολύμβησης σε ενηλίκους.  Εξηγεί ότι η βασικότερη προϋπόθεση για να γίνει κάποιος ναυαγοσώστης είναι να θέλει να προσφέρει στο συνάνθρωπο: «Όλα τα υπόλοιπα διορθώνονται. Η κολύμβηση, το σώμα, οι ικανότητες».

«Κυρίως ηλικιωμένοι, παιδιά, αλλά και πολλοί νέοι με άγρια παιχνίδια βάζουν τη ζωή τους σε κίνδυνο καθημερινά στις παραλίες και τις πισίνες. Συχνά, μην τηρώντας τις συμβουλές μας, λιποθυμούν ή παγιδεύονται στο νερό, με αποτέλεσμα η διάσωσή τους να γίνεται πολύ δύσκολη» αναφέρει σχετικά με «τα περιστατικά».   Το 2005, κι ενώ ήταν εκτός υπηρεσίας, έσωσε από πνιγμό την παραολυμπιονίκη Τζέσι Σάκσε. Αυτή ήταν μία από τις πιο δυνατές στιγμές στην καριέρα της.

Πηγή Άρθρου

Nikos Giovanidis
Author: Nikos Giovanidis

Ο Νίκος Γιοβανίδης είναι Διευθυντής της ΕΝΑΚ - Ελληνική Ναυαγοσωστική Ακαδημία, με πάνω από τριάντα χρόνια ενεργής ενασχόλησης με την Ναυαγοσωστική.

Leave a Reply

Μετάβαση στο περιεχόμενο